Cheetah aaien

Vandaag begon de dag in Bela Bela waar we een ontbijt pakketje de avond ervoor hadden gekregen omdat we zo vreselijk vroeg moesten vertrekken omdat we op tijd bij de cheetah houderij moesten zijn. Toen we uiteindelijk na een ongeveer 1 uur lange rit bij de cheetah houderij aankwamen begonnen we met de cheetah run. Dat was een groot open veld waar een soort baan van ijzerdraad was aangelegd waaraan ze een “prooi” van een soort politiedraad hadden aangehangen. Toen ze de eerste cheetah uit haar kooi lieten was hij helemaal opgewonden omdat hij weer kon rennen. Het ijzerdraad begon te draaien en de “prooi” ook. Daar ging de cheetah dus achteraan en daarom zag je hem heel erg snel rennen.

Daarna moesten we een uur wachten maar dat was de moeite waard want toen mocht je een cheetah gaan aaien. Je moest als je in het hokje kwam waarin hij op de tafel lag langs het hek lopen naar de achterkant van de liggende cheetah want anders ziet hij jou als een bedreiging. Als je eenmaal achter hem stond kon je hem beginnen te aaien. Het was zo’n gaaf gevoel dat je weet dat het vreselijk gevaarlijke dieren zijn maar dat jij hem gewoon kan aaien en dat hij ook nog eens rustig blijft.

Daarna gingen we op tour door hun grondstuk. Eerst kwamen we aan kat tegen wat eigenlijk gewoon een grotere versie van de huiskat was. Daarna een heel sierlijke katachtige met pluisjes op zijn oren.

Toen we klaar waren met de tour reden we verder op weg naar de volgende verblijfsplek. Toen we hier aankwamen zagen we gelijk al dat het vijf sterren was en er erg leuk uitzag. Morgen gaan we weer andere leuke dingen doen waar dan weer over verteld wordt.

Robin

Canopy tour

Gisteren eerst na een goede nachtrust in de Coach House op naar de canopy tour; meerdere ziplines achter elkaar en zo over een riviertje afdalen. Eerst kregen we natuurlijk uitleg over wat we zouden gaan doen en de veiligheidsregels. Vervolgens op naar de eerste zipline. Je moest zelf afremmen door met je hand aan de zipline kabel te trekken. Natuurlijk hadden we hier een speciale handschoen voor aan. De eerste zipline was een beetje proberen hoe hard je moet remmen en hoe hard je kan/mag gaan. De volgende ziplines waren heel mooi; over watervallen en rotsblokken heen de bomen weer in. Halverwege een korte 'break' waar we van de leiding een Kitkat en een flesje water kregen. Vervolgens weer door met de ziplines verder naar beneden. Toen we na zo'n 10 ziplines aan het einde waren, moesten we nog een stukje omhoog klimmen naar de pick-up truck die ons terug zou rijden naar het restaurantje. Daar kregen we lunch en praatten we nog even na met de andere mensen die mee waren; 2 stellen uit Joburg. Ze leerden ons een klein beetje Afrikaans. 

Daarna weer terug de auto in om naar wat watervallen te rijden. We liepen daar even rond tussen mensen die aan het bbq'en waren. Daarna weer terug naar de Coach House, even rustig omkleden en door naar het restaurant. Dit was bij King's Walden; een luxe resort. Hier kregen we gewoon te eten wat de pot schaft, maar het was wel een hele luxe pot! Eerst lekker springbokcarpaccio, daarna erwtensoep (niet zo dik en rijkgevuld als de Nederlandse, maar lekker dun met wat room en truffel erop). Als hoofdgerecht hadden Robin en ik een lekker biefstukje, mama en papa hadden een lekker stuk zalm. Als toetje een lekker stukje chocoladetaart of een stukje cheesecake. 

Het was een lange dag, maar wel een hele leuke dag met een lekkere afsluiting! 

Nicky

Kruger Park naar Tzaneen

Ja, ja, we lopen achter met onze blog! De eerste opmerkingen hierover hebben we al ontvangen, maar ik maak het goed met jullie. Een blog van bijna drie dagen OK?

Ook onze laatste nacht in de wilderness hebben we lekker geslapen alhoewel het wel een kort nachtje was. Om 05.15 uur moesten we al verzamelen voor onze sunrise gamedrive. Opgestaan en ons ongewassen aangekleed. Ja, ja, je moet je een beetje aanpassen aan de wilde luchtjes nietwaar? In het pikkedonker en heel stilletjes naar de uitgang van Letaba Camp gelopen waar onze gids voor vandaag, Patrick, al op ons stond te wachten. En tja toen werd het wachten……………… We misten nog vier gasten. Patrick had ons al voorzien van dekens want zo’n ochtendrit is een stuk frisser dan een avondrit, ons het gebruik van de schijnwerpers uitgelegd, niet in zijn zijspiegel graag want dan zag hij de weg niet meer en dan is maar de vraag waar je eindigt….
Om 05.45 uur uiteindelijk zonder de sukkels (die hun wekker waren vergeten te zetten?) vertrokken. Hier en daar best wat beesten in het donker kunnen spotten maar wat wordt het snel licht. Ondertussen kreeg Patrick bericht dat de verloren schapen ons met een andere ranger achterna waren gereden en hebben we hen onderweg opgepikt.
Weer van alles gezien maar het meest spectaculaire vond ik toch wel de leeuwin die vlak naast de weg op haar gemakje haar prooi, een koedoe, lag op te smikkelen. In de verte liepen haar vier jongens, welpen van ongeveer een jaar oud.

De leeuw is een van The Big Five. The Big Five zijn de olifant, leeuw, buffel, het neushoorn en luipaard. Waarom niet de giraf en de nijlpaard, die zijn toch veel groter, zie ik jullie denken. Ook dit kregen we te horen. TBF zijn de dieren, die, eenmaal als je ze aangevallen hebt, niet voor jou vluchten maar je (kunnen) blijven volgen totdat ze je te pakken hebben.
Ik wist niet dat autisme ook in de dierenwereld voorkomt maar de hippo is wel heel zwaar autistisch. Hij loopt altijd dezelfde route van de plek waar hij graast naar zijn drinkplaats. Kan wel zo’n 15 km per dag zijn, elke dag weer en oh wee als je op zijn paadje loopt. Dit is ook de reden dat de hippo bijna de meeste menselijke doden op zijn geweten heeft. Zijn paadjes liepen ook zo makkelijk voor de vrouwen, die water gingen halen.
Maar welk dier maakt de meeste dodelijk slachtoffers? We horen graag van jullie…
Als afscheid van Kruger nog een laatste ontbijt met wederom een prachtig uitzicht op …………hippoos, die in de verte over hun paadje kwamen aanwandelen.

Daarna een lange rit door een gebied met bijna alleen maar butterflybushes, de blaadjes lijken op een vlinder vandaar, naar de Phalaborwa Gate, waar we helaas afscheid moesten nemen van het prachtige Krugerpark.

Op naar Tzaneen, naar het hotel waar Jonathan en ik 21 jaar geleden zijn geweest en we het ontzettend naar ons zin hadden gehad. Toen op en top luxe, perfecte service en een heerijk zwembad, nu helaas vergane glorie, personeel vriendelijk maar niet echt goed opgeleid en het zwembad een tikkeltje koud, ook het binnenzwembad. Zelfs de kinderen hebben niet gezwommen.

Maar niet getreurd, de omgeving is nog steeds prachtig en de prijs is gelukkig niet superdeluxe. Wel nog steeds goede bedden dus we hebben heerlijk (uit)geslapen, ontbeten en daarna naar de bewoonde wereld gereden, waar we goede 4G mobiele dekking hadden want met twee hockeyers, waarvan één heel fanatiek, moet de finale dameshockey Rio toch wel (uitgesteld) gekeken worden. Lang leve de moderne techniek!

Op een prachtige locatie, de Tzaneen dam met uitzicht op het stuwmeer, de nederlaag tegen Great Britain gekeken. Drie verdrietig en één een beetje blij! Als troost wilden we dan maar thee met iets lekkers gaan gebruiken bij een theeplantage langs de theeroute. Oude informatie in ons boekje en langs de weg want de plantages zijn niet meer. Overwoekerd met van alles en niet meer operationeel. Dan maar pizza met biltong (gedroogd) vlees en avocado.

In deze omgeving groeien heel veel avocado, citrusvruchten, bananen en macademianoten.
Vandaag vroeg opgestaan, een Engels ontbijtje en naar Magoebaskloof waar we een canopytour hebben gemaakt. Prachtige natuur en erg leuk maar…………….. meer vertel ik jullie niet. Dat kunnen de kinderen vast veel beter en leuker.
To be continued dus.
Ook nog de Debengeni Falls bezocht en straks lekker eten.

Tot de volgende keer,
Brigitta 

Rustig dagje in het Kruger Park

Na de vermoeiende (maar boeiende) rit van gisteren hebben we vanochtend eerst uitgeslapen. We verblijven in een tent in het kamp Letaba. Behalve tenten (waar gewoon vier bedden in staan) zijn er ook rondavels.

Het hele kamp is omheind, zodat er geen gevaarlijke dieren binnen komen. Door de tent hoor je alle geluiden van de bush natuurlijk heel goed.
We ontbeten in het restaurant, wat een prachtig uitzicht heeft over de Letaba rivier. In de verte zagen we negen (!!) nijlpaarden richting water slenteren.

Daarna bezochten we het olifantenmuseum op het kamp met een ietwat verouderde, maar niet minder interessante tentoonstelling over (jawel) olifanten.
Vervolgens pakten we onze eigen auto en gingen we tegen het eind van de middag zelf het park in op zoek naar dieren. Langs de rivier zagen we veel apen en andere dieren, en in de bush vonden we een paar giraffen.

Maar het mooiste was op de terugweg, toen we middenin een kudde van ruim 30 olifanten terechtkwamen, met kleintjes!! Een indrukwekkend gezicht om er zoveel bij elkaar te zien aan beide kanten van de weg.

Terug in het kamp hebben we gebruik gemaakt van de "braai" naast onze tent, waar we heerlijk vlees en groente gebakken hebben uit het kampwinkel.

Nu vroeg naar bed - we moeten morgen vroeg (04:30!!) uit de veren voor de sunrise drive...

Jonathan

Dieren spotten

Vandaag ontbeten we voor de derde dag op rij bij Harrie’s pancakes. Ze hadden heerlijke pannenkoeken en ik had drie dagen achter elkaar dezelfde pannenkoek.
Nadat we ontbeten vertrokken we vrijwel meteen richting Kruger Gate en als we daardoor heen zijn zitten we in Kruger Park. Toen we dan eindelijk bij de gate aankwamen ging natuurlijk even iedereen naar de wc en daarna vertrokken we het Kruger Park nu echt in. Het was zo ongeveer 4,5 uur rijden van de gate naar onze verblijfplaats. Onderweg zagen we ook hele mooie dieren waar we dan weer voor moesten stoppen zoals voor leeuwen en olifanten.

Omdat we daar zoveel extra tijd aan hadden besteed lukte het niet meer om en te lunchen en op tijd bij de sunset game-drive te zijn. Omdat we dus niet meer konden lunchen hadden we ons volgepropt met koekjes en gewoon verder gereden. Onderweg nog wat olifanten gezien. Toen we dan eindelijk in onze verblijfplaats aankwamen hadden we nog ongeveer een half uur om de spullen in de tent te zetten en dan moesten we alweer bij de sunset game-drive staan. Toen het tijd was om met de sunset game-drive op safari te gaan ging het natuurlijk allemaal om het ‘sunset’ gedeelte ervan. We vertrokken rond half vijf en zagen toen het nog licht was veel dieren. Alle van de Big Five maar geen cheetah en neushoorn. De rest zagen we: buffalo, olifant en leeuw. Toen het donker werd kregen we lampen in onze handen gedrukt en konden we zoeken naar reflecterende ogen die je dus tussen de bomen of in het veld zag staan. Als je die zag moest je hard STOP!!! roepen en dan reden we een stukje terug om te “identificeren” welk dier het was.

Zo hadden we in het donker alleen maar een soort Afrikaanse haasjes gezien, buffalo’s, een groep olifanten en wat springbokken. Ook toen we op onze weg terug waren kwamen we nog een hyena tegen die we met onze bus bijna overreden. Ook kwamen we op gegeven moment een verdwaalde olifant tegen die pal naast de weg stond en toen we die tegenkwamen, omdat iedereen in zijn ogen scheen, begon hij al dreigende bewegingen te maken. Maar toen de chauffeur riep dat niet te doen stopten ze en liep de olifant gewoon weg. Hij stond ongeveer zo’n 3 meter van ons busje vandaan. Toen we weer aankwamen in het park gingen we lekker avondeten en daarna slapen.

Robin

Goudzoekers en bier

Vandaag begon de dag een beetje grijs en frisjes, maar gedurende dag prikte de zon er wel regelmatig doorheen en werd het bijna 20 graden.

Vanochtend bezochten we Pilgrim's Rest, waar het eerste goud in zuid Afrika werd gevonden in 1873. Daarna werd er hier goud gemijnd tot 1972, waarna het dorpje gerestaureerd werd tot openluchtmuseum.

We zagen daar hoe het goud gevonden werd, met behulp van pannen in een beekje. Ook interessant is dat er hier elektriciteit was voordat ze het in Engeland of Frankrijk hadden. Ook een drukpers voor een krant was er heel vroeg door alle rijkdom van het goud.

Daarna reden we 35km naar het zuiden naar het stadje Sabie, waar een nieuwe brouwerij lekkere bieren brouwt. Ik heb er bij de lunch zeven verschillende geproefd - Brigitta was de Bob!

Op weg terug naar Graskop stopten we bij de Mac Mac pools, genoemd naar de vele Schotten die zich onder de eerste goudzoekers bevonden. Hier maakten we een wandeling die Secretary Bird trail heet. We hebben geen vogel gezien, laat staan een secretaresse!! Maar de wandeling was wel mooi.

Morgen rijden we naar en door het Kruger Park op weg naar onze Safari.

Jonathan

Panoramaroute rond Graskop

Vandaag begint met een lekker ontbijtje bij Harrie’s Pancakes. Lekkere dikke pannekoeken met vulling.

Na het ontbijt de auto in naar de eerste stop; God’s Window. Hier gingen we een stuk wandelen opzoek naar die mooie uitzichtpunten. We waren vrij hoog op de berg, dus hadden we een prachtig uitzicht over het land hier!

Vervolgens nog een stukje door klimmen en klauteren, er waren behoorlijk diepe spleten, dus daar moesten we opletten natuurlijk.

 Vervolgens eventjes bosjesmannen gespeeld om bij de geasfalteerde weg te komen om weer terug te lopen naar de auto. Daar de auto in naar Bourke’s Luck Potholes.

 

Bij de potholes was best druk met andere toeristen, maar dat maakte het niet minder indrukwekkend. De stenen grond was hier tientallen meters weggespoeld door het water, waardoor diepe “potholes” zijn ontstaan. Er waren bruggen overheen gebouwd, zodat je de potholes van boven kon bekijken. Na de potholes een heerlijke lunch bij Potluck Boskombuis. Dit lag op een prachtige plek aan het riviertje de Treur.

Vervolgens weer de auto in om via de panoramaroute te vervolgen. Op deze panoramaroute liggen ook de Drie Rondavels. Vanuit de berg waar wij op waren, had je prachtig uitzicht over deze rondavels. Na deze rondsels bekeken te hebben vervolgden we de panoramaroute weer.

Het was een lange dag, maar wel een dag waarin we mooie plekken bezocht hebben en ontzettend veel van de natuur hier hebben gezien.

Nicky